shuaib chaliyam

"You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Well, who the hell else are you talkin' to? You talkin' to me? Well, I'm the only one here. Who the f–k do you think you're talkin' to?"

Monthly Archives: September 2016

60.The Cow(gaav) (1969) dir:Dariush Mehrjui genre:drama

ഇറാനിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ഏക പശുവിന്റെയും അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനായ ഹസ്സന്റെയും കഥ പറയുന്ന the cow എന്ന Dariush mehrjui ചിത്രം ഇറാനിയൻ സിനിമ ചരിത്രത്തിലെ ഇളക്കി മാറ്റാൻ പറ്റാത്ത നാഴികക്കല്ല് ആണ്.ഇറാനിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് കഥ പറയുന്ന സിനിമ ഇറാനിയൻ ന്യൂവേവിന്റെ തുടക്കകാലത്തു വന്ന സിനിമയാണ്.
സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് ആ ഗ്രാമത്തിലെ ബുദ്ധിമാന്ദ്യം സംഭവിച്ച ഒരു യുവാവിനെ അവിടെയുള്ള കുട്ടികൾ ചേർന്ന് ഉപദ്രവിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രംഗത്തിൽ നിന്നാണ്. പിന്നീട് ഹസ്സനിലേക്കും ഹസ്സന്റെ പശുവിലേക്കും പോകുന്ന സിനിമ മനോഹരമായി തന്നെ ഹസ്സന്റെ പശുവിനോടുള്ള അടുപ്പവും മക്കളില്ലാത്ത ഹസൻ ഭാര്യയെക്കാളും കൂടുതൽ പശുവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.പശുവിനെ തൊഴുത്തിലാക്കി ഹസ്സൻ ഗ്രാമം വിട്ടു ജോലിക്കു പോകുകയും പശു മരണപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.ഗ്രാമത്തിലെ ഏക പശുവായ ഹസ്സന്റെ പശുവിന്റെ മരണം ഗ്രാമവാസികളിൽ അങ്കലാപ്പ് ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഹസ്സന്റെ പശുവിനോടുള്ള സ്നേഹം അറിയാവുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ എങ്ങനെ ഈ വിവരം ഹസ്സനോട് പറയുമെന്ന് ഓർത്തു സന്ദേഹപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.അങ്ങനെ അവർ പശു ഓടി പോയെന്ന കളവു പറയാൻ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.തിരിച്ചുവരുന്ന ഹസ്സൻ തന്റെ പശു ഓടിപോയെന്നുള്ള കാര്യം ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നത് ആയിരുന്നില്ല.പശുവിന്റെ അസാന്നിധ്യം ഹസ്സന്റെ ജീവിതത്തെ ആകെ തകിടം മറിക്കുകയും ഹസ്സന്റെ മാനസിക നില തെറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു.ഹസ്സൻ പശുവിനെ പോലെ പെരുമാറുകയും ഞാൻ ഹസ്സൻ അല്ല ഹസ്സന്റെ പശുവാണെന്നു ആവർത്തിച്ചു പറയുന്ന ഹസ്സനിലേക്കാണ് സിനിമ കൊണ്ട് പോകുന്നത്.
സുന്ദരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ നല്ലവരായ ജനങ്ങളെ അല്ല സിനിമ കാണിക്കുന്നത്,പോരായ്മകൾ വേണ്ടുവോളം ഉള്ള ഗ്രാമീണ ജനതയെ ആണ്.ഈ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലാവരും ബഹുമാനത്തോടെ കാണുന്ന വ്യക്തിയാണ് ഹസ്സൻ.ഗ്രാമത്തിലെ പാൽ നൽകുന്ന ഏക പശു ഹസ്സന്റെതാണ് എന്നത് തന്നെ ആണ് ഹസ്സനെ മറ്റുള്ളവരിൽ വേറിട്ട് നിർത്തുന്നത്.ഗർഭിണി ആയ തന്റെ പശുവിനെ ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ നോക്കുന്ന ഹസ്സനെയും കാണിക്കുന്ന സിനിമ പശുവിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം ഹസ്സനുണ്ടാകുന്ന മാറ്റം അല്ലെങ്കിൽ മാനസിക നില തകർക്കുന്നതിനു രണ്ടു കാരണങ്ങളെ വരച്ചിടുന്നുണ്ട്.ഒന്നാമത്തേത് മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ പശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഹസ്സന്റെ അവസ്ഥ മക്കളെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട അച്ഛന്റെ പോലെ ആണ്.രണ്ടാമത്തേത് ഗർഭിണിയായ പശു കൊണ്ട് തനിക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന ആദരവ് നഷ്ടപ്പെടുമെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് കൊണ്ടുമാണ്.ആദ്യ പകുതി സംവിധായകൻ ഈ രണ്ടു കാരണങ്ങളെ സാധൂകരിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പശുവിന്റെ മരണ ശേഷം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്ന ഹസ്സന്റെ മനസ്സിനെ ആദ്യം വേദനിപ്പിക്കുന്നത് തന്റെ ഗ്രാമവാസികൾ പറഞ്ഞ കള്ളമാണ് ഈ കള്ളം പിന്നെ കുറെ അധികം കള്ളം പറയേണ്ട സാഹചര്യത്തിലേക്ക് അവരെ കൊണ്ട് ചെന്ന് എത്തിക്കുന്നുണ്ട്.മാർക്സിസ്റ്റും മനോരോഗവിദഗ്ദ്ധനും ആയ gholam-hossein saedi എഴുതിയ the mourners of bayal എന്ന കഥയെ ആസ്പദമാക്കിയെടുത്ത ഈ സിനിമ ധാരാളം രാഷ്ട്രീയ സാംസ്ക്കാരിക വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നൽകാവുന്ന തരത്തിൽ ആണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പ്രാചീന പേർഷ്യൻ മതമായ zoroastrianism ത്തിൽ പശു ദൈവസമാനമായ സ്ഥാനമാണുള്ളത്,സിനിമയിൽ പശുവിന്റെ ഈ സ്ഥാനം ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് പശുവിന്റെ character അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.ആ ഗ്രാമം മുഴുവൻ പാലിനായി ഈ പശുവിന്റെ അരികിലേക്കാണ് വരുന്നത് ,പിന്നെ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കുന്ന ഇസ്ലാം എന്ന ഹസ്സന്റെ സുഹൃത്തിനെയും കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തമാകുന്ന സാംസ്കാരികമായ കൂട്ടിമുട്ടലുകൾ സരളമായ ഒഴുകുന്ന കഥാഗതിക്ക് ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന സംവിധായകൻ പല രീതിയിൽ തന്റെ സിനിമയെ വായിച്ചെടുക്കാം എന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്.metaphorകൾ ധാരാളം ഉള്ള ഈ സിനിമ ജനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും മൃഗീയമായ വാസനകളെയും എല്ലാം തുറന്നു കാട്ടുന്നതിൽ വിജയകരമാകുന്നുണ്ട്.
നാം ഒരു മൃഗത്തിനെ അതിന്റെ സ്വത്വപരമായ സവിശേഷത മറന്നു മനുഷ്യൻ സ്വയം സംരക്ഷകരായി മാറുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ അതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ കൈകടത്തുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.മൃഗത്തെ കെട്ടിയിടുന്നത് കാണുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സു വേദനികാതിരിക്കുകയും പിന്നീട് ബുദ്ധിമാന്ദ്യം സംഭവിച്ച കുട്ടിയെ കെട്ടി ഇടുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സു വേദനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു ,സംവിധായകൻ കാണിയുടെ പൊതുബോധത്തിനു അടി നല്കാൻ വേണ്ടി തന്നെ ആണ് ഈ രംഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.പശുവിനെ പോലെ ഉള്ള മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുമ്പോൾ മാത്രമല്ല അതിനെ അവഹേളിക്കുന്നത് ,അടിമയെ പോലെ കെട്ടിയിട്ടു പാടത്തു പണിയെടുപ്പിച്ചു അതിന്റെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി ചുരത്തുന്ന പാൽ മോഷ്ടിച്ചു കുടിക്കുമ്പോളും അതിനോട് ദ്രോഹം ചെയ്യുക തന്നെ ആണ് ചെയ്യുന്നത് സംവിധായകന് മനസ്സിലാക്കി തരാന് സാധിക്കുന്നുണ്ട്.
the house is black, the brick and the mirror, gheysar പോലുള്ള സിനിമകൾ കൊണ്ടു വന്ന ഇറാനിയൻ ന്യൂവേവ് അതിന്റെ പൂർണ സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നത് the cow എന്ന സിനിമയിലൂടെയാണ്.പോരാത്തതിന് ഇറാനിൽ shah ഗവണ്മെന്റ് പടച്ചു വിട്ടിരുന്ന മനോഹരവും നല്ലവരുമായ ഇറാനിയൻ ജനത എന്ന cliche ഈ സിനിമ തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.au hasard balthazar,los olvidados പോലുള്ള സിനിമകളുടെ ശൈലിയോട് സാമ്യമുള്ള രീതിയിലാണ് mehrjui തന്റെ സിനിമ സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.ഇറ്റാലിയൻ neorealism തോടൊപ്പം തന്നെ sarrealistic elements ഉം സിനിമയിൽ നമുക്ക് കാണാവുന്നതാണ്.ഇറാനിലെ ഇസ്ലാമിക് revolution ശേഷം സിനിമകളെ ബാൻ ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള കാരണവും ഷാ ഭരണകൂടം നിരോധിച്ച ഈ സിനിമയോട് ayatollah khomeini ക്കു ഉണ്ടായിരുന്ന ഇഷ്ടമായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടു തന്നെ the cow എന്ന ഇറാനിയൻ ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ എഴുതപ്പെട്ട സിനിമകളിൽ ഒന്നാണെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
ഷാ ഭരണകൂടം നിരോധിച്ച ഈ സിനിമ ഇറാനിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചു കടത്തുകയായിരുന്നു.അങ്ങനെ പുറം ലോകം അറിഞ്ഞ ഈ സിനിമയിൽ അഭിനയിച്ച എല്ലാവരും നല്ല പ്രകടനം തന്നെ കാഴ്ച വെക്കുന്നുണ്ട്,പ്രത്യേകിച്ച് എടുത്തു പറയേണ്ട ഒരാൾ ഹസ്സനെ അവതരിപ്പിച്ച Ezzatolah Entezami തന്നെ ആണ് .അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിനയമികവ് സിനിമയുടെ നട്ടെല്ല് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്.ഇറാനിയൻ ന്യൂവേവിൽ എടുത്തു പറയേണ്ട ഒരു സിനിമയായ the cow നു വെനീസ് ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ ഫിപ്രെസ്സി പുരസ്കാരവും ബെർലിൻ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ ഒരു അവാർഡും നേടിയിട്ടുണ്ട്.

Advertisements

59.Peppermint Candy (1999) dir:Lee Chang-dong genre:Drama

image

ആത്മഹത്യ എന്നത് ഒരു ആന്തരിക ദുരന്തത്തിന്റെ പരിസമാപ്തി ആണെന്ന് പലരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരനായ പാവെസ് “കലയുടെ രൂപത്തിൽ ഒരു ആന്തരിക ദുരന്തം ആവിഷ്കരിക്കുന്നതാണ് ആത്മഹത്യ “എന്ന് പറയുകയും തന്റെ ജീവിതത്തിന് ആത്മഹത്യ കൊണ്ട് ഫുൾ സ്റ്റോപ്പ് ഇടുകയും ചെയ്ത ഒരാളാണ്.ഒരു ആത്മഹത്യയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി അതിന്റെ കാരണങ്ങളിലേക്കും മറ്റും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ഘടനപരമായി പുതുമായുള്ളതുമായ കൊറിയൻ സിനിമയാണ് peppermint candy.Lee Chang-dong സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ സിനിമ ആത്മഹത്യയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി പിന്നിലേക്ക് പോയി yong-ho എന്ന കഥാപാത്രത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ്.memento(2001) എന്ന christopher nolan സിനിമയോട് സാമ്യത പുലർത്തുന്ന ഘടന തന്നെയാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത(betrayal എന്ന ഹാരോൾഡ് പിന്റെർ നാടകത്തിൽ നിന്നും അതിന്റെ സിനിമവിഷ്കാരത്തിൽ നിന്നും ആണ് ഘടനാപരമായ സ്വാധീനം ഉള്കൊണ്ടത്.).

സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് മധ്യവയസ്കരായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും 20 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒന്നിക്കുന്ന ഒരു പിക്നിക് പാർട്ടിയിൽ നിന്നാണ്,അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന yong-hoയെ കാണിക്കുകയും പിന്നീട് ആ പിക്നിക് പാർട്ടിയിലേക്ക് മാനസിക സമനില തെറ്റിയ ഒരാളെ പോലെ നടന്നു അടുക്കുന്നു.yong-ho യെ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അവർ 20 കൊല്ലം മുന്നേ അവരുടെ കൂടെയുള്ള yong-ho യെ തിരിച്ചറിയുകയും yong-hoയോട് ക്ഷണിക്കാൻ സാധിക്കാത്തതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.യോങ് ഹോ അവിടെ വെച്ച് Na na na na Na na na Na na na What should I do,you left so suddenly,What should I do,I can’t live without you.What should I do,you left me behind, That won’t do, really.Please don’t go.Did you have a secret that no one knew?You were the one so tender…ഈ ഗാനം പാടുകയും ചെയ്യുന്നു.പിന്നീട് യോങ് ഹോ ഭ്രാന്തമായ രീതിയിൽ റെയിൽ പാലത്തിലേക്ക് നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.അപ്പോൾ യോങ് ഹോയോട് സുഹൃത്തുക്കൾ താല്പര്യമില്ലെങ്കിലും താഴെ ഇറങ്ങാൻ പറയുന്നു,ആദ്യത്തെ ട്രെയിൻ യോങ് ഹോ നിൽക്കുന്ന പാളത്തിലൂടെ അല്ലാതെ കടന്നു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇത് കണ്ടു സുഹൃത്തുക്കൾ യോങ് ഹോയിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു,പക്ഷെ ഒരു സുഹൃത്ത് യോങ് ഹോയോട് പാലത്തിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ കേണപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.യോങ് ഹോ നിൽക്കുന്ന പാലത്തിലൂടെ ട്രെയിൻ വരികയും I am going back എന്ന് പറയുന്ന യോങ് ഹോയുടെ ഫ്രീസിങ് ഷോട്ടോട് കൂടെ സിനിമയുടെ ആദ്യ ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നു.

സിനിമ പിന്നീട് യോങ് ഹോയുടെ ജീവിതത്തിലെ വിവിധ ഏടുകൾ തുറന്നു നോക്കുകയും കാണിയെ ജിജ്ഞാസയിൽ നിർത്തി കൊണ്ട് തന്നെ യോങ് ഹോയെ ആത്മഹത്യയിൽ എത്തിച്ച കാരണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.സിനിമ പിറകോട്ടു ഓടുന്ന ട്രെയിനിലൂടെ ആണ് പിറകോട്ടു സഞ്ചരിക്കുന്നത്,ആദ്യ ഭാഗം കൂടാതെ ആറു ഭാഗങ്ങൾ ഉള്ള സിനിമ 20 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ യോങ് ഹോക്ക് വന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആണ്.സിനിമയിലെ ഓരോ ഭാഗവും യോങ് ഹോയുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയവയും ആണ്.യോങ് ഹോയുടെ ആത്മഹത്യക്കു ശേഷം സിനിമ മൂന്നു ദിവസം പിറകോട്ടു പോയി സാമ്പത്തികമായി തകർന്ന കടം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്ത യോങ് ഹോയെ ആണ് കാണുന്നത്.പക്ഷെ താൻ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്റെ ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണക്കാരായ ഒരാളെ എങ്കിലും കൊല്ലണമെന്ന് യോങ് ഹോ തീരുമാനമെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇവിടെ വെച്ച് യോങ് ഹോക്ക് ഡിവോഴ്സ് ആയ ഒരു ഭാര്യയും കുട്ടിയും ഉണ്ടെന്നും നാം അറിയുന്നു.ഇങ്ങനെയുള്ള യോങ് ഹോയെ തേടി തന്റെ ആദ്യ കാമുകിയുടെ ഭർത്താവ് വരുകയും രോഗം പിടിപെട്ടു അത്യാസന്ന നിലയിൽ കിടക്കുന്ന തന്റെ ഭാര്യക്ക് യോങ് ഹോയെ കാണണമെന്നും അറിയിക്കുന്നു.യോങ് ഹോ sunim നെ പോയി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.പിന്നീട് സിനിമ 1994ൽ ബിസിനസ്സ്കാരനായ യോങ് ഹോ 1987ലെ മുതിർന്ന പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ 1984 പോലീസിൽ ചേർന്ന കാലഘട്ടം 1980ലെ നിർബന്ധിത പട്ടാള സേവന കാലഘട്ടം 1979 ലെ പിക്നിക് എന്നിവയിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു.
ഫ്രോയിഡിന്റെ ആശയത്തിൽ ആത്മഹത്യയിലേക്ക് ഒരാളെ തള്ളിയിടുന്ന കാരണങ്ങൾ മാനസികമായ കാരണങ്ങൾ ആണ് എന്നത് ഉൾക്കൊണ്ട് തന്നെ സമൂഹ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായ Émile Durkheim ആത്മഹത്യയോട് പുലർത്തുന്ന സാമൂഹികപരവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ കൂടെ സംവിധായകൻ പരിഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.സിനിമ അതുകൊണ്ട് തന്നെ യോങ് ഹോയുടെ ജീവിതത്തിനു ഒപ്പം തന്നെ കൊറിയയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്കും എതിനോക്കുന്നു.പട്ടാള ഭരണം കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടിയ 1980കളിലെ കൊറിയയും അന്ന് നടന്നിരുന്ന ക്രൂരതകളെയും വരച്ചു കാട്ടുന്നതിൽ സിനിമ വിജയിക്കുന്നുണ്ട്.Gwangju Massacre എന്ന പട്ടാള ഭരണകാലത്തെ മോശപ്പെട്ട ഏട് സിനിമയിൽ വലിയൊരു പങ്കു വഹിക്കുന്നുണ്ട്,ആ ഭരണകൂടം നടത്തിയ വേട്ടയാടലുകളും അതുപോലെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.സിനിമയിൽ Asian Financial Crisisനെ പറയാതെ പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് സംവിധായകൻ.
Memento പോലെ തന്നെ ഈ സിനിമയും കാരണത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന whydunit സിനിമ ആണ്.പക്ഷെ mystery എന്നതിനേക്കാളും പ്രാധാന്യം character study ക്കു ആണ്.യോങ് ഹോയുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളിലെ ഓരോ തൊലിയും പൊളിച്ചെടുത്തു അയാളുടെ അകത്തേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാനുള്ള പരിശ്രമമാണ് സിനിമ നടത്തുന്നത്.പക്ഷെ പരിപൂർണതയോടെ അല്ല എന്ന് മാത്രം,ഈ സിനിമയുടെ ഭംഗിയും അത് തന്നെയാണ്.സിനിമയുടെ ഘടന 20കൊല്ലത്തെ ജീവിതത്തെ 2 മണിക്കൂറിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നതിൽ വിജയമാകുകയും ചെയ്യുന്നു,ഈ വിജയം തന്നെയാണ് സിനിമയുടെ ഘടനയെ വെറുമൊരു gimmick എന്ന രീതിയിലേക്ക് ഒതുക്കാത്തതും.സിനിമ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നോക്കുകയാണെങ്കിൽ നിരാശയിൽ നിന്ന് പ്രത്യാശയും നിഷ്കളങ്കതയും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന യുവത്വത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്.
സിനിമയിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ട്രെയിനിലൂടെയാണ് ഇതൊരു ശക്തമായ metaphor ആണ്.ട്രെയിൻ വിവിധ രീതിയിൽ സിനിമയോട് ലയിപ്പിക്കാവുന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സംവിധായകൻ ലീ ചാങ് ടോങ് തന്റെ സംവിധാന മികവിനെ തന്നെ ആണ് കാണിക്കുന്നത്.bright ആയിട്ടുള്ള cinematography കൊണ്ടും ഇതിലെ സംഗീതം കൊണ്ടും വളരെ പ്രശംസ നൽകേണ്ട സിനിമയാണ് ഇത്.കൊറിയൻ ന്യൂ വേവിലെ മികച്ച സിനിമകളിൽ ഒന്നായ ഇത് കാര്ലോവി വാരി ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ സ്പെഷ്യൽ ജൂറി prize അടക്കം മൂന്നു അവാർഡുകൾ നേടി.