shuaib chaliyam

"You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Well, who the hell else are you talkin' to? You talkin' to me? Well, I'm the only one here. Who the f–k do you think you're talkin' to?"

59.Peppermint Candy (1999) dir:Lee Chang-dong genre:Drama

image

ആത്മഹത്യ എന്നത് ഒരു ആന്തരിക ദുരന്തത്തിന്റെ പരിസമാപ്തി ആണെന്ന് പലരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരനായ പാവെസ് “കലയുടെ രൂപത്തിൽ ഒരു ആന്തരിക ദുരന്തം ആവിഷ്കരിക്കുന്നതാണ് ആത്മഹത്യ “എന്ന് പറയുകയും തന്റെ ജീവിതത്തിന് ആത്മഹത്യ കൊണ്ട് ഫുൾ സ്റ്റോപ്പ് ഇടുകയും ചെയ്ത ഒരാളാണ്.ഒരു ആത്മഹത്യയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി അതിന്റെ കാരണങ്ങളിലേക്കും മറ്റും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ഘടനപരമായി പുതുമായുള്ളതുമായ കൊറിയൻ സിനിമയാണ് peppermint candy.Lee Chang-dong സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ സിനിമ ആത്മഹത്യയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി പിന്നിലേക്ക് പോയി yong-ho എന്ന കഥാപാത്രത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ്.memento(2001) എന്ന christopher nolan സിനിമയോട് സാമ്യത പുലർത്തുന്ന ഘടന തന്നെയാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത(betrayal എന്ന ഹാരോൾഡ് പിന്റെർ നാടകത്തിൽ നിന്നും അതിന്റെ സിനിമവിഷ്കാരത്തിൽ നിന്നും ആണ് ഘടനാപരമായ സ്വാധീനം ഉള്കൊണ്ടത്.).

സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് മധ്യവയസ്കരായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും 20 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒന്നിക്കുന്ന ഒരു പിക്നിക് പാർട്ടിയിൽ നിന്നാണ്,അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന yong-hoയെ കാണിക്കുകയും പിന്നീട് ആ പിക്നിക് പാർട്ടിയിലേക്ക് മാനസിക സമനില തെറ്റിയ ഒരാളെ പോലെ നടന്നു അടുക്കുന്നു.yong-ho യെ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അവർ 20 കൊല്ലം മുന്നേ അവരുടെ കൂടെയുള്ള yong-ho യെ തിരിച്ചറിയുകയും yong-hoയോട് ക്ഷണിക്കാൻ സാധിക്കാത്തതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.യോങ് ഹോ അവിടെ വെച്ച് Na na na na Na na na Na na na What should I do,you left so suddenly,What should I do,I can’t live without you.What should I do,you left me behind, That won’t do, really.Please don’t go.Did you have a secret that no one knew?You were the one so tender…ഈ ഗാനം പാടുകയും ചെയ്യുന്നു.പിന്നീട് യോങ് ഹോ ഭ്രാന്തമായ രീതിയിൽ റെയിൽ പാലത്തിലേക്ക് നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.അപ്പോൾ യോങ് ഹോയോട് സുഹൃത്തുക്കൾ താല്പര്യമില്ലെങ്കിലും താഴെ ഇറങ്ങാൻ പറയുന്നു,ആദ്യത്തെ ട്രെയിൻ യോങ് ഹോ നിൽക്കുന്ന പാളത്തിലൂടെ അല്ലാതെ കടന്നു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇത് കണ്ടു സുഹൃത്തുക്കൾ യോങ് ഹോയിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു,പക്ഷെ ഒരു സുഹൃത്ത് യോങ് ഹോയോട് പാലത്തിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ കേണപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.യോങ് ഹോ നിൽക്കുന്ന പാലത്തിലൂടെ ട്രെയിൻ വരികയും I am going back എന്ന് പറയുന്ന യോങ് ഹോയുടെ ഫ്രീസിങ് ഷോട്ടോട് കൂടെ സിനിമയുടെ ആദ്യ ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നു.

സിനിമ പിന്നീട് യോങ് ഹോയുടെ ജീവിതത്തിലെ വിവിധ ഏടുകൾ തുറന്നു നോക്കുകയും കാണിയെ ജിജ്ഞാസയിൽ നിർത്തി കൊണ്ട് തന്നെ യോങ് ഹോയെ ആത്മഹത്യയിൽ എത്തിച്ച കാരണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.സിനിമ പിറകോട്ടു ഓടുന്ന ട്രെയിനിലൂടെ ആണ് പിറകോട്ടു സഞ്ചരിക്കുന്നത്,ആദ്യ ഭാഗം കൂടാതെ ആറു ഭാഗങ്ങൾ ഉള്ള സിനിമ 20 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ യോങ് ഹോക്ക് വന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആണ്.സിനിമയിലെ ഓരോ ഭാഗവും യോങ് ഹോയുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയവയും ആണ്.യോങ് ഹോയുടെ ആത്മഹത്യക്കു ശേഷം സിനിമ മൂന്നു ദിവസം പിറകോട്ടു പോയി സാമ്പത്തികമായി തകർന്ന കടം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്ത യോങ് ഹോയെ ആണ് കാണുന്നത്.പക്ഷെ താൻ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്റെ ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണക്കാരായ ഒരാളെ എങ്കിലും കൊല്ലണമെന്ന് യോങ് ഹോ തീരുമാനമെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇവിടെ വെച്ച് യോങ് ഹോക്ക് ഡിവോഴ്സ് ആയ ഒരു ഭാര്യയും കുട്ടിയും ഉണ്ടെന്നും നാം അറിയുന്നു.ഇങ്ങനെയുള്ള യോങ് ഹോയെ തേടി തന്റെ ആദ്യ കാമുകിയുടെ ഭർത്താവ് വരുകയും രോഗം പിടിപെട്ടു അത്യാസന്ന നിലയിൽ കിടക്കുന്ന തന്റെ ഭാര്യക്ക് യോങ് ഹോയെ കാണണമെന്നും അറിയിക്കുന്നു.യോങ് ഹോ sunim നെ പോയി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു.പിന്നീട് സിനിമ 1994ൽ ബിസിനസ്സ്കാരനായ യോങ് ഹോ 1987ലെ മുതിർന്ന പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ 1984 പോലീസിൽ ചേർന്ന കാലഘട്ടം 1980ലെ നിർബന്ധിത പട്ടാള സേവന കാലഘട്ടം 1979 ലെ പിക്നിക് എന്നിവയിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു.
ഫ്രോയിഡിന്റെ ആശയത്തിൽ ആത്മഹത്യയിലേക്ക് ഒരാളെ തള്ളിയിടുന്ന കാരണങ്ങൾ മാനസികമായ കാരണങ്ങൾ ആണ് എന്നത് ഉൾക്കൊണ്ട് തന്നെ സമൂഹ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായ Émile Durkheim ആത്മഹത്യയോട് പുലർത്തുന്ന സാമൂഹികപരവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ കൂടെ സംവിധായകൻ പരിഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.സിനിമ അതുകൊണ്ട് തന്നെ യോങ് ഹോയുടെ ജീവിതത്തിനു ഒപ്പം തന്നെ കൊറിയയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്കും എതിനോക്കുന്നു.പട്ടാള ഭരണം കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടിയ 1980കളിലെ കൊറിയയും അന്ന് നടന്നിരുന്ന ക്രൂരതകളെയും വരച്ചു കാട്ടുന്നതിൽ സിനിമ വിജയിക്കുന്നുണ്ട്.Gwangju Massacre എന്ന പട്ടാള ഭരണകാലത്തെ മോശപ്പെട്ട ഏട് സിനിമയിൽ വലിയൊരു പങ്കു വഹിക്കുന്നുണ്ട്,ആ ഭരണകൂടം നടത്തിയ വേട്ടയാടലുകളും അതുപോലെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.സിനിമയിൽ Asian Financial Crisisനെ പറയാതെ പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് സംവിധായകൻ.
Memento പോലെ തന്നെ ഈ സിനിമയും കാരണത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന whydunit സിനിമ ആണ്.പക്ഷെ mystery എന്നതിനേക്കാളും പ്രാധാന്യം character study ക്കു ആണ്.യോങ് ഹോയുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളിലെ ഓരോ തൊലിയും പൊളിച്ചെടുത്തു അയാളുടെ അകത്തേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാനുള്ള പരിശ്രമമാണ് സിനിമ നടത്തുന്നത്.പക്ഷെ പരിപൂർണതയോടെ അല്ല എന്ന് മാത്രം,ഈ സിനിമയുടെ ഭംഗിയും അത് തന്നെയാണ്.സിനിമയുടെ ഘടന 20കൊല്ലത്തെ ജീവിതത്തെ 2 മണിക്കൂറിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നതിൽ വിജയമാകുകയും ചെയ്യുന്നു,ഈ വിജയം തന്നെയാണ് സിനിമയുടെ ഘടനയെ വെറുമൊരു gimmick എന്ന രീതിയിലേക്ക് ഒതുക്കാത്തതും.സിനിമ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നോക്കുകയാണെങ്കിൽ നിരാശയിൽ നിന്ന് പ്രത്യാശയും നിഷ്കളങ്കതയും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന യുവത്വത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്.
സിനിമയിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ട്രെയിനിലൂടെയാണ് ഇതൊരു ശക്തമായ metaphor ആണ്.ട്രെയിൻ വിവിധ രീതിയിൽ സിനിമയോട് ലയിപ്പിക്കാവുന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സംവിധായകൻ ലീ ചാങ് ടോങ് തന്റെ സംവിധാന മികവിനെ തന്നെ ആണ് കാണിക്കുന്നത്.bright ആയിട്ടുള്ള cinematography കൊണ്ടും ഇതിലെ സംഗീതം കൊണ്ടും വളരെ പ്രശംസ നൽകേണ്ട സിനിമയാണ് ഇത്.കൊറിയൻ ന്യൂ വേവിലെ മികച്ച സിനിമകളിൽ ഒന്നായ ഇത് കാര്ലോവി വാരി ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ സ്പെഷ്യൽ ജൂറി prize അടക്കം മൂന്നു അവാർഡുകൾ നേടി.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: