shuaib chaliyam

"You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Well, who the hell else are you talkin' to? You talkin' to me? Well, I'm the only one here. Who the f–k do you think you're talkin' to?"

Monthly Archives: December 2017

69.Breathless (1960) Dir: Jean-Luc Godard Genre: Crime, Drama

ലോകസിനിമയിലെ നിഷേധിയായ godard 1960 ൽ സംവിധാനം ചെയ്ത സിനിമയാണ് Breathless. ഈ സിനിമാലോകത്തു ശക്തമായ ചലനങ്ങളുണ്ടാക്കിയ സിനിമയാണ്. അതിന്റെ ഓളം ഇന്നും ലോക സിനിമയിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. Wong kar wai, Hou Hsiao-Hsien അടക്കമുള്ള മികച്ച സംവിധായകരെ സ്വാധീനിച്ച ഈ സിനിമ വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ചർച്ചക്ക് ഇന്നും വെക്കാവുന്ന സിനിമയാണ്.

ഒരു കാറും മോഷ്ടിച്ചു പാരീസിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്ന Michel, വരുന്ന വഴിയിൽ പോലീസുക്കാരനെ കൊല്ലുന്നു. ഇതിനു ശേഷം പാരീസിൽ എത്തുന്ന Michel തന്റെ കാമുകിയെ അന്വേഷിക്കുകയും അവളെ കണ്ടുമുട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നീട് അവരുടെ കഥയാണ് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ സിനിമ. ഈ സിനിമ ഉള്ളടക്കത്തിലൂന്നിയ ഒന്നല്ല, മറിച്ചു സിനിമയുടെ ഫോമിൽ ഊന്നിയതുമാണ്.
എന്താണ് ഈ സിനിമ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ? വെറുമൊരു പ്രണയ കഥയാണോ ? ഈ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾക്കു അപ്പുറത്താണ് ഈ സിനിമ. യഥാർത്ഥത്തിൽ Breathless സിനിമയിലൂടെ Godard നടത്തുന്ന വിമർശനമാണ്. ഇവിടെ Godard വിമർശിക്കുന്നത് അമേരിക്കയിൽ നിന്നു ഫ്രഞ്ച് സമൂഹത്തിലേക്ക് വന്നിട്ടുള്ള Film Noir Genre നെ ആണ്. ഈ Genre ആരാധകനായ Godard , ഇതിനെ വിമർശിക്കുന്നത് വളരെ രസകരമായ രീതിയിലാണ്. നമ്മുടെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ Michel, Humphrey Bogart ആരാധകനാണ്. Humphrey Bogart , Film noir genre ന്റെ മുഖമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയ നായകനുമാണ്. Humphrey Bogart നോട് Michelനുള്ള അമിതമായ ആരാധന സിനിമയിലുടനീളം കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതു ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ Ideological ഭൂതം ബാധിച്ച കഥാപാത്രമാണ്, ഈ കഥാപാത്രത്തിനെ സ്വാധീനിച്ച പ്രത്യയശാസ്ത്ര രൂപമാണ് സിനിമ. ഈ സിനിമകളിൽ തന്നെ പ്രധാന സ്ഥാനം ക്ലാസിക്കൽ ഹോളിവുഡ് സിനിമകളും. 
ഇവിടെ ഈ കഥാപാത്രത്തെ കൊല്ലുന്നതിലൂടെ Godard, മനുഷ്യന്റെ വികാരത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഹോളിവുഡ് Narrative നെയാണ് വിമർശിക്കുന്നത്. ഒപ്പം തന്നെ Film Noir എന്ന genre കൈവരിക്കേണ്ട അത്യാവശ്യമായ മാറ്റങ്ങളേയും ആണ് ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നത്. ഈയൊരു ആശയത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നത്, Godard സിനിമയിൽ നടത്തിയിട്ടുള്ള സിനിമാറ്റിക് ഫോമിലൂടെയുള്ള ഇടപെടൽ വെച്ചാണ് പറയുന്നത്.ഈ സിനിമയിൽ രണ്ട് സ്ഥലങ്ങളിൽ cut ട്രാൻസിഷൻ നടക്കുന്നത് സ്ക്രീൻ ബ്ലാക്കിലേക്ക് പോയി കൊണ്ടാണ്. ഇതിൽ ആദ്യത്തേത് നമ്മുടെ പ്രധാന കഥാപാത്രം Humphrey Bogart ന്റെ പോസ്റ്ററിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ്. രണ്ടാമത്തേത് Godard വന്നു Michel നെ identify ചെയ്യുമ്പോഴാണ്. ഈ പേഴ്സോണ ഉള്ള കഥാപാത്രത്തിന്റെ മരണം Godard ലൂടെ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്നുവേണം വായിക്കാൻ. 
ഈ സിനിമയിൽ ideological മുഖമൂടിയിട്ട കഥാപാത്രങ്ങളാണ് ഉള്ളതെന്നു സംവിധായകൻ പലയിടത്തും കാണിക്കുന്നുണ്ട്, പാട്രിഷ്യയുടെ കട്ടിലിനു മുകളിലുള്ള പിക്കാസോയുടെ ചിത്രം തുറന്നു പറച്ചിലുമാണ്. ഈ പേർസോണ ആരാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്? അതിനോട് കലഹിക്കേണ്ടതില്ലേ എന്ന ചോദ്യമാണ് Godard സിനിമയിൽ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്നത്. ഈ സിനിമ മറ്റൊരു തരത്തിൽ നാഴികക്കല്ലുമാണ് Orson Welles ന്റെ Touch of Evil ൽ അവസാനിക്കുന്ന Film noir Genre നെ പുതുക്കുകയും Neo noir എന്ന കാഴ്ചപ്പാടിലേക്കു കൊണ്ടു വരികയും ചെയ്തു. പ്രധാനമായും Film noirൽ ഉണ്ടായിരുന്ന Femme Fatale എന്ന കഥാപാത്രത്തിനെ വെറുമൊരു ചതിയതിയുടെ വേഷത്തിൽ നിന്നു മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിൽ കടന്നു വരുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം  Marilyn Monroe യുടെ ഫോട്ടോയെ നായകനിലൂടെ പ്രശ്നവത്കരിക്കുകയും സംവിധായകൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
പലരും ഈ സിനിമയുടെ കാഴ്ചപ്പാടായി ഉയർത്തി കാട്ടുന്ന ഒന്നു ജമ്പ് കട് ആണ്. യഥാർഥത്തിൽ ജമ്പ് കട് Godard നു അവകാശപ്പെട്ടതല്ല , Georges Melies എന്ന സിനിമയിലെ മാന്ത്രികന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്നുവന്നതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളിൽ വ്യക്തമായ ഉദ്ദേശത്തോട് കൂടി continuity ബ്രേക്ക് ചെയ്തതാണ് ആദ്യ കാലത്തെ ജമ്പ് കട്. ഇതു 1900കളിൽ ആണെന്ന് കൂടി വായിക്കണം, പിന്നീട് പലരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. Godard ജമ്പ് കട് ഉപയോഗിക്കുന്നത് പൂർണമായി പൊളിറ്റിക്കൽ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നു കൊണ്ടല്ല, അതിന്റെ മറ്റൊരു കാരണം സിനിമയുടെ ദൈര്ഘ്യം കുറയ്ക്കുക എന്നതും കൂടി ഉണ്ട്(Roger Ebert). ഇതിന്റെ ഫലമായി വീർപ്പുമുട്ടുന്ന രീതിയിലേക്ക് സിനിമ മാറുകയും ഉണ്ടായി.
പക്ഷെ Godard ന്റെ ഈ ജമ്പ് കട് ഉപയോഗം, പോസ്റ്റ്modern സിനിമക്കുള്ള ഊർജം കൂടി ആയിരുന്നു. അതിനപ്പുറത്തേക്കു എഡിറ്റിങ്ങിലൂടെ കാണിയെ സിനിമയിൽ നിന്ന് Alienate ചെയ്യാൻ Godard നു സാധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ alienation Godard പൂർണമായി പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നത് ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്. ഇതു ക്യാമറ തട്ടി മാറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഫോർത് വോൾ ബ്രേക്കിംഗ് അല്ല, ആ രീതിയിലുള്ള ബ്രേക്കിംഗ് സിനിമാറ്റിക് റിയലിസത്തിൽ നിന്നു റിയാലിറ്റിയിലേക്ക് വിപ്ലവകരമായ സഞ്ചാരമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഈ സഞ്ചാരമല്ല ഇവിടെ Godard കൊണ്ടു വരുന്നത്, മറിച്ചു സിനിമാറ്റിക് റിയലിസത്തിൽ നിന്നു തന്നെ ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കുന്ന കാണിയുമായി സംവദിക്കലാണ്. Immortal ആയ Humphrey Bogart ന്റെ മരണം ആവശ്യമാണെന്ന് ഇതേ technique ഉപയോഗിച്ചു Godard മറ്റൊരു സംവിധായകനെ(Jean-pierre Melville) കൊണ്ടു പറയിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ Alienation Godard നെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ള നാടകകൃത്തു ആയ Brecht ൽ നിന്നു വന്നതാണെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
ലോ ബജറ്റിൽ ചിത്രീകരിച്ച ഈ സിനിമ, ഷൂട് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് കൃത്രിമ ലൈറ്റിങ് കൊടുക്കാതെയാണ്. അതിനപ്പുറത്തേക്കു 1960കളിൽ, handheld ക്യാമറയിൽ ഷൂട് ചെയ്ത കാലത്തിനു മുന്നേ പറന്ന പക്ഷിയാണെന്നു പറയാം. ആ പറക്കലിന്റെ ശക്തി ഇപ്പോഴും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നു വേണം പറയാൻ. കഥാപാത്രനിര്മാണത്തിലെ വ്യത്യസ്തത,  Postmodern characteristics(പ്രത്യേകിച്ചു intertextuality) പോലുള്ള പല രീതിയിൽ ഉള്ള അന്വേഷണം നടത്താനുള്ള സാധ്യതയും ഈ സിനിമ ഒഴിച്ചിടുന്നുണ്ട്.

Advertisements